Super Mario Bros. 3

released on Oct 23, 1988

Super Mario Bros. 3, the third entry in the Super Mario Bros. series and Super Mario franchise, sees Mario or Luigi navigate a nonlinear world map containing platforming levels and optional minigames and challenges. The game features more diverse movement options and new items alongside more complex level designs and boss battles.


Reviews View More

There will never be a better Jump N' Run than this and I wish Mario would have sex with my wife


I remember when I was a kid I had broken my leg one summer, and since I had a lot of time to myself I decided to play this game as far as I could in one play though, without using any warp whistles (level-skipping items were allowed). It took me the whole day, like eight hours, to get to the very end of pipe world, just before bowser's dark kingdom, at which point I had no recourse, neither spare lives nor helpful items, to continue. About twenty five years later I played the advance version on retroarch and it took me about two or three hours to beat it.

A really interesting mechanic, those level-skip clouds. It really forces you to scour your own goddamn soul. Do you dare struggle with this level? Do you skip it because the pyrrhic victory you glean from beating one level isn't worth the lives expended or the powerups or frog or tanuki suits wasted? Or do you suck it up, save your items, and do your best to scrape by that level by the skin of your teeth, because as bad as it is, the threat of what nightmares may come give you pause at the item menu on the world map? As a kid with a bum leg the items/no? dilemma was a constant weight on my mind and I'm not even sure I did it well even to get as far as I did. As a grown man, however, with rewind and save states available to me, I tended to go for the latter option and meanwhile hoard cloud after music box after powerup. But goddamn if that dark world, even with an emulator, even with software that should by all accounts make me invincible, goddamn if it didn't have some levels that just fuckin mere mortal men should not even bother to attempt.


NES oyunları hiçbir zaman ilgimi çekmedi. Görsellikleri oldukça soğuk ve sıkıcı, oynanış olarak da çok eski ve sığ yapıdalardı. NES oyunları, konsol oyunlarına benzemekten çok, çoğu hala Arcade oyunları gibiydi. Bu yüzden SNES, oyunculuk ve genel olarak oyun kalitesi açısından büyük bir sıçramaydı, başka hiçbir nesil arasında göremeyeceğimiz türden bir sıçrama. Oyunların görselliği çok daha iç açıcı ve renkliydi, ses anlamında bir çağ ileri geçmiştik ama en önemlisi: Her oyun türünde her anlamda "daha iyi" oyunlara sahiptik. Artık günümüzde bile keyifle oynanabilecek seviyede harika platformerlar, RPG'ler ve daha pek çok oyun türünden pek çok oyun. SNES oyunlarının kendine has bir ruhu vardı, bu yüzden ben hep SNES adamı oldum.

Şimdi bu kadar SNES övdüğüme göre en sevdiğim 2D Mario oyunları da World ve World 2 olmalı değil mi? Ama değil, şaşırtıcı bir şekilde Super Mario Bros 3 benim için en iyi 2D Mario oyunu. Bu oyun zamanının ötesinde bir başyapıttır, çünkü NES oyunlarının sahip olduğu saydığım hiçbir probleme sahip değildir. Dizayn şaheseri olan bu oyun, size bir sürü zorlu ama yaratıcı, kısa platformer patlamaları sunuyor. Tıpkı günümüz modern Mario oyunlarında olduğu gibi, önünüze bir sürü konsept atar, genel olarak World power up kullanımı ve keşif yönünden daha iyi olsa da bu kadar yaratıcı ve çeşitli bölümlere sahip değildir ve platforming olarak SMB 3 net bir şekilde daha ağır basar. (Power up kullanımı demişken, SMB 3'te power up'lar World'un aksine bölümde tempo kalitesini arttıran mini mekanikler gibidir) Aynı zamanda seriye daha çeşitli boss savaşları, daha fazla power up, ekstra mini oyunlar oynayarak can veya power up kazanma, bölümler arasında geçiş yapmaya yarayan, gereğinde bundan fazlası da olabilen ve oynanışın bir parçası olan bir harita, elinizde koopa kabuğu ve blok tutabilme, eğik düzlem, kayabilme ve çok daha fazlası. Aynı zamanda estetik olarak diğer NES oyunlarının aksine çok daha sıcak ve tatlıdır.

Tüm New Mario Bros oyunları bu oyunu temel alarak inşa edildiler ancak ne yazık ki bu oyunun sahip olduğu yaratıcılığa ve çekiciliğe sahip değildirler. Kim ne derse desin, Mario oyunları içerisinde bir yıldız gibi parlıyor ve yaklaşık 34 yıl sonra bile hala SNES hatta günümüz 2D Platformer oyunlarına rahatlıkla kafa tutuyor. Asla eskimeyecek bir dizayn harikası...


it's a fucking classic cmoooooooon

I like this more than world tbh


This game is an enduring classic for a reason. Incredibly impressive for the hardware, great music, solid level design, great controls. The only thing I'd have to fault it for is the lack of a save feature or password system (which was fixed in All-Stars). Because of this, most gamers won't see the ending unless they use the warp whistles, which I did this time around. (I have beaten all levels before elsewhere iirc)


Italiano se infiltra y comete genocidio en un ejercito de tortugas y come hongos que les da poderes sexuales.
Nunca eh sido el mayor fanático de Mario ni de las plataformas, ósea si jugué mucho el primer super mario en la toda poderosa POLYSTATIOOOOOOON o varias veces en la wii pero jamás me dio ganas de terminarlo, oh dedicarle mucho tiempo al juego solo jugaba un poco y me iba a otra cosa pero decidí salir un poco de lo que casi siempre juego y aventurarme a experiencias distintas.
Primera cosa es un muy buen juego casi ni se sienten los años si no es por el apartado visual o musical que tampoco están para mal, pero lastimosamente si tengo problemas con el gameplay pero diría que es solo uno o dos, el primero es que ciento a Mario resbaladizo ósea cuando corro para agarrar velocidad y llegar mas fácil a cierta cosa por la velocidad el personaje se resbala y pum muerto, también ciertos niveles son muyyy rebuscados debes hacer un montón de mierda para poder ya sabes avanzar como uno en un castillo, las peleas con jefes con los koopalings son entretenidas y logran ser refrescantes, pero las del castillo normal se vuelven MUYYYY repetitivas rápidamente son el mismo bicho con el mismo patrón y wow a veces vuela a veces y la pelea con bowser pudo estar mejor, también esta super SUPER ROTO el p-wing niveles completos puedes pasar a ser un chiste, ósea son un poquitooooo raros pero ya sabes los niveles de la fortaleza voladora son un chiste si lo usas, también me molesto un poco algunas cosas que me pasaron muy particulares por ejemplo cuando mate a lakitu justo me lanzo una esfera y también me morí, oh que por andar rápido me caí en una planta piraña y muchos ejemplos parecidos , pero lo demás si es muy bueno cada nivel logra desafiarte o introducir cosas nuevas/refrescantes sin necesidad de cambiar el juego por completo, tienes tu clásico nivel de llegar a la meta otro donde debes escapar de un mini laberinto y te guian las monedas otro donde debes usar la estrellas del camino para no perder el frenesí y morir, logra mantenerse fresco en los niveles (no en los jefes), que simplemente es impresionante que un juego viejo sea menos repetitivo que juegos modernos, también los mundos tienen mucho carisma a pesar de que dos son los típicos de hielo y cielo, logran tener una muy buena personalidad y destacar, en resumen no le pongo mucho mas por no ser muy fan y ser pésimo en los plataformeros, pero logro comprender el por que es tan amado y querido.